บทที่ 23 เรื่องร้ายของเพียงรัมภา

“รัมภาไม่สนใจหรอกครับริสา หัวใจของเขาไม่เคยมีผมอยู่หรอกไม่ต้องห่วง ผมจะเป็นตายร้ายดีเขาก็ไม่สนหรอกครับ” เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจและเป็นการดีสำหรับเพียงรัมภาเสียด้วยซ้ำ เพราะเจ้าหล่อนจะได้นอนหลับตาสุขสบาย ไม่มีเขาคอยกวนใจ  

            “ภรรยาของคุณนี่ใจกว้างจังนะคะ”          

            “ครับ รัมภาใจกว้างมาก” แสยะยิ้มและเหยียดปากขึ้นเล็กน้อย “อย่าเอาเวลาของเราไปพูดเรื่องคนอื่นเลยครับ มาว่าเรื่องของเรากันดีกว่า” สายตาแวววาวขึ้นอีกหน ก่อนที่จะขยับตัวเข้าหาริสา ใบหน้าก็ซุกไซ้ลงหาอย่างรัญจวน โดยสาวร่างเล็กก็ตอบสนองกลับไปแบบถึงใจเช่นกัน   

            ทุกครั้งที่แตะสัมผัสเลียไล้เนื้อขาวลออของริสา ใบหน้าเจิ่งนองไปด้วยน้ำตาของภรรยาจะคอยวนเวียนหลอกหลอนทุกครั้งไป จนสติและอารมณ์แทบแตกกระเจิง ในใจก็มาดมั่นคาดโทษคนตัวเล็กที่ทำให้เขาหงุดหงิด รำคาญใจ แต่ด้วยแผนการจึงทำให้ชายหนุ่มสลัดทุกอย่างทิ้งแล้วมุ่งมั่นสนใจแต่สิ่งเย้ายวนเบื้องหน้า         

            พายุสวาทจบลงไปอีกหน สาวชาวญี่ปุ่นถึงกับอ่อนแรงแต่แสนจะสุขสม ความสุขที่ไม่เคยพบเจออาจจะทำให้เจ้าหล่อนลืมบางอย่าง ลืมภาระหน้าที่ ลืมแม้กระทั่งคำสัตย์ที่เคยสัญญา และอาจจะลืมไปด้วยว่าคนซึ่งกกกอดนั้นอาจจะเป็นเป้าหมายที่ตนเองต้องดับลมหายใจ

ตอนที่ 5 เรื่องร้ายของเพียงรัมภา

ไม่รู้ว่าวันเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วที่หัวใจและร่างกายไม่ต้องบอบช้ำจากน้ำมือของสามี หล่อนนอนหลับกินอิ่มมาได้หลายมื้อ ทิ้งตัวลงนอนอย่างสุขใจสบายอารมณ์ แต่ก็ยังต้องทำงานเยี่ยงทาสในทุกเช้าค่ำ แถมภาระหน้าที่ของเลขาสาวยังหนักมากขึ้นกว่าเดิม  

            เมื่อเงยหน้าขึ้นมองหน้าปัดนาฬิกาก็ล่วงเลยมาเกือบสามทุ่ม ถึงเวลาที่หล่อนต้องกลับบ้านเสียที สองมือจัดการหอบเอกสารเบื้องหน้าเข้าสู่อ้อมกอด ก่อนที่จะสาวเท้าเดินออกมาจากออฟฟิศ  

            ต้องเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่มืดครึ้มเพราะถึงยามค่ำคืนบวกกับการมีเมฆดำเข้าปกคลุม ไม่นานนักก็ก้าวขึ้นรถโดยสารประจำทางสายเดิมที่เป็นพาหนะพาตนเองกลับบ้านมาตลอดเกือบสองอาทิตย์ หญิงสาวเลือกที่จะนั่งด้านหลังสุดแล้วจ้องมองไปยังบรรยากาศสองข้างทาง  

            สายลมเย็นๆ พัดผ่านทำให้คนตัวเล็กคลายความเคร่งเครียดและทุกข์ใจไปได้บ้าง แม้จะไม่มาก ก่อนที่จะยกมือขึ้นอุดหูเมื่อมีสายฟ้าฟาดจนเกิดเสียงดัง แถมไม่ทันไร ฝนเม็ดโป้งก็หล่นลงจากท้องฟ้าสู่พื้นดิน แล้วปัญหาใหญ่ก็ตามมาให้ต้องหนักใจ   

“รถเสียจ้ะน้อง พี่ว่าอีกนานกว่าจะซ่อมเสร็จ น้องหารถคันอื่นโบกต่อไปก่อนดีกว่านะ” เมื่อรถหยุดกึก กระเป๋ารถและพนักงานขับรถโดยสารประจำทางก็รีบวิ่งไปดู ซึ่งไม่นานก็รีบวิ่งหน้าตื่นขึ้นมาบอกและจัดการให้ผู้โดยสารลงจากรถ            

            “เฮ้อออ” หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่และรีบวิ่งมาหลบที่มุมเสา เม็ดฝนก็โปรยปรายไม่หยุดหย่อน และดูท่าว่าคงไม่เลิกตกง่ายๆ จึงงัดโทรศัพท์ของตนเองขึ้นมาเพื่อจะขอให้คนที่บ้านหลังโตมารับ แต่ทว่าแบตโทรศัพท์ก้อนสุดท้ายที่หลงเหลือก็หมดลง ทำให้หน้าจอมืดสนิทลงในทันใด         

            เมื่อขอความช่วยเหลือไม่ได้ก็ต้องจำใจเดินตากฝนไปตามทาง ซึ่งระยะอีกไม่ไกลนักก็จะถึงบ้าน พร้อมกับถอดเสื้อคลุมออกมาพันเอกสารป้องกันไม่ให้เปียกน้ำฝน สองขาก็รีบสาวไวๆ เนื่องจากบริเวณที่เดินกลับบ้านจะเป็นซอยค่อนข้างเปลี่ยว 

            เพียงรัมภาต้องรู้สึกเสียวสันหลังอย่างบอกไม่ถูก เมื่อเดินผ่านกลุ่มวัยรุ่นที่กำลังมัวเมากับการยกน้ำสีอำพันขึ้นดื่ม เจ้าหล่อนก้มหน้างุดไม่สบตา กึ่งเดินกึ่งวิ่งเมื่อมีเสียงแซวดังสนั่น เสื้อตัวในที่สวมใส่ก็เปียกปอนทำให้เผยเห็นเนื้อเนียนขาว มันแสนจะล่อตาล่อใจ 

            “ไปกับพี่ไหมน้องสาว” ชายมึนเมาปรี่เข้ามาถาม    

            “ไม่จ้ะ พอดีฉันจะรีบกลับบ้าน สามีฉันนั่งรออยู่” เพียงรัมภากล่าวอ้าง ทั้งๆ ที่สามีตัวโตไม่ได้กลับบ้านมาเป็นอาทิตย์       

            “อ้าวมีสามีแล้วหรือน้อง โห แบบนี้คงรู้งานสินะ พวกพี่จะได้ไม่ต้องสอน” ชายอีกคนเดินเข้ามาดักหน้า ทำให้หญิงสาวจำใจต้องหยุดเท้า           

            “หลีกทางให้ฉัน ฉันต้องรีบกลับบ้าน” ภัยอันตรายเริ่มคืบคลานเข้าหา น้ำเสียงจึงห้วนขึ้นเล็กน้อย แสดงให้ชายทั้งสองได้เห็นว่า หล่อนไม่อ่อนแอ ดวงตาก็แข็งกระด้างปนหวาดกลัว ก่อนที่จะกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคืองเพราะชายทั้งสองไม่ลดละ เริ่มรุกเร้าเข้าหา           

            “แหมๆ จะรีบกลับไปไหนล่ะจ๊ะน้อง แต่ว่าพี่ไม่เคยเห็นหน้าน้องเลยนะสวยไม่เบา เป็นเมียใครแถวนี้หรือจ๊ะ” ไม่พูดเปล่า ยื่นมือมาจับที่คางมนแต่เพียงรัมภาปัดทิ้ง      

            “ฉันเป็นภรรยาของคุณพยัคฆ์ พวกพี่คงรู้จัก” ยกชื่อของบุคคลจอมโหดขึ้นมาอ้างซึ่งก็ทำให้ชายเมามายทั้งสองหน้าเจื่อน ซีดลงถนัดตา แต่ไม่นานเสียงหัวเราะก็ดังขึ้น   

“ฮ่าๆๆ โกหกไม่เนียนเลยนะจ๊ะน้องสาว ระดับภรรยาของคุณพยัคฆ์เนี่ยนะจะมาเดินแบบนี้ หรือถ้าน้องเป็นภรรยาของคุณพยัคฆ์จริงๆ ก็ดีน่ะสิพวกพี่จะได้ลิ้มรสของดีมีราคากันดูบ้าง” พวกคนเมากำลังจะอาจหาญกล้าเสี่ยงชีวิตมาเผชิญกับความสุขที่อาจจะนำพาซึ่งความตายมาให้ และบวกกับฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้ขาดสติ         

            “ถอยไปนะ อย่าเข้ามา” จนหนทางที่จะถอยเท้าหนีไป เมื่อโดนดักหน้าดักหลัง

            “จะหนีไปไหนล่ะน้องสาว ไปขึ้นสวรรค์กับพี่เสียดีกว่ารับรองว่าลีลาของพวกพี่ต้องเด็ดถูกใจน้องแน่ๆ” ถ้อยคำนั้นช่างหยาบกระด้างระคายหู “อย่าเล่นตัวไปเลยน่า” มือที่ปัดป่ายเริ่มจะสร้างความรำคาญให้กับพวกคนเมา จนเริ่มชักจะหมดความอดทน